Hansu’dan duygu dolu veda mesajı

Hansu’nun, ‘Milli eğitim camiasına, ilim ve irfan ordumuzun fedakâr mümessilleri öğretmenlerimize, istikbalimizin biricik hazinesi öğrencilerimize, eğitim dostu değerli velilerimize, vatan iklimimizin mutena semti Bingöl’e, kadirşinas ve vefalı Bingöllü hemşerilerime;’ diye başladığı mesajını aynen yayınlıyoruz:
“Milli Eğitim Müdürü olarak, Ağrı ve Erzincan’dan sonra 2005 Yılı Şubat Ayı’nda atandığım Bingöl Milli Eğitim Müdürlüğü’nden ayrılmaktayım.Doğup büyüdüğüm Bingöl İlimizde on yıl süren Eğitim Müfettişliği ve Teftiş Kurulu Başkanlığım, 2005 yılından itibaren de yedi yıl süren Milli Eğitim Müdürlüğüm esnasında, bahtiyarım ki, talihim bana her iki görevimde ve her zaman iyi ve çalışkan mesai arkadaşları nasip etti… Kolektif ahenk ve huzur içinde devam eden çalışmalarımız, iftihar kabul ettiğim bir manevi semere vererek, bana güzel ilimiz Bingöl’e ve Bingöllülere hizmet imkânı verdi.
Yıllar su gibi akıp gidiyor. Dönüp ardıma baktığımda, sizlerle beraber olduğum günlerde hep güzel şeyler hatırlıyorum. Zor günlerde el ele vermenin hazzını kalbimin derinliklerinde hissediyorum. Şimdi taze umutlarla yeni bir başlangıca doğru yol alıyorum. Çalışma hayatımda, arkadaşlarıma, gözyaşlarımı satırlara akıtarak veda ettiğim dönemler oldu. Ama bu defa öyle bir burukluk yaşamayacağım. Çünkü beni büyüten kent için, yeni bir hayatı inşa etme arzusunun heyecanı var yüreğimde.İnsan hayatı, acısıyla tatlısıyla geçip gidiyor. Göz açıp kapayıncaya kadar kâh büyük bir sevincin  yarattığı mutluluk rüzgârları dalgalandırıyor yüreğimizi… Kâh gönlünüzde kopan fırtınalar sarsıyor bütün benliğinizi. Aslında her şeyin temelinde Sevgi yatıyor. Sevdiğiniz için üzülüyor, sevdiğiniz için seviniyorsunuz. Her acı tecrübede, insafsız bir kamçının sırtınıza her inişinde, bütün bunların, sevginin bedeli olduğunu düşünürseniz, rahatlayıp hafiflersiniz. Öyle ya,  ananızı, babanızı, evladınızı, memleketinizi, mesleğinizi sevmeseniz, hayat sizin için hiçbir şey ifade etmese, ne başarısızlıktan, ne hastalıktan, ne ölümden, ne zulümden korkardınız. Bütün çekilenler sevginin bedeli! Bütün mücadele, sevdiğiniz insanlar, bağlandığınız idealler uğruna veriliyor… Bir veda her zaman hüzün doludur. Hele yeniden buluşma tarihi belli değilse. Sonsuzluğa açılan dar bir geçitte, pencerelerden hemen hemen hiçbir ışık sızmıyorsa. Bir veda daima birkaç damla gözyaşı, kırık dökük cümlelerin üzerine düşmüştür. Ama insanlar, nemelazımcılıktan sıyrıldıkları, doğru bildikleri değerler uğruna mücadele etme azmini kaybetmedikleri takdirde, akan gözyaşlarının suladığı topraklardan, yeni,  yepyeni umutlar filizlenir, dallar tekrar tomurcuklanır. Neticede tünelin sonundaki ışık görünür ve kapalı bütün pencereler yavaş yavaş aralanır.
Küçük işleri bile görme gücünde olmayan kişiler, devlet hizmetinde, büyük kişiler görme hevesine kapılırlarsa, kendi harikalarını yaratırlar ama bedelini de başkalarına ödetirler. Kötüden kurtulmak isteyen, en kötüden korkmadığını göstermelidir. Demokrasi, faziletli insanlar rejimidir. Ancak cesur ve faziletli insanlar, kötüyle mücadele edecek gücü kendilerinde bulabilirler.
Evet sevgili arkadaşlarım, artık aranızdan ayrılıyorum, başı dik, vicdanı hür olarak… Gün ola harman ola. Her gece iki gündüz arasındadır. Kimler geldi geçti bu makamlardan. Her sabah dünya yeniden kurulur, her sabah taze bir günün başlangıcıdır. Yarınlara ümitsiz bakmıyorum. Tünelin sonunda ışık var. Allah yaradandır, her şeye mutlak hakim olandır. Rahman ve Rahim olan Allah’ın adına sığınır, mücadelemizi sonuna kadar yapar, ancak hedeflerimize ulaşmak için Allah’ın tanıdığı sınırları asla aşmayız. Çünkü bizler için, hayat sadece bir imtihandır. Çünkü bizler, sadece bu dünya hayatı için değil, Yüce Rabbimizin huzuruna çıkacağımız gün ve ondan sonrası için de yaşarız.
Baki kalan gök kubbede hoş bir seda’ imiş. Değerli arkadaşlarım, çalışma hayatımda yanlışlıklara karşı boyun eğmemeye gayret ettim; ateşten bir gömlek giydiğimi bilerek böyle davrandım. Bir bedel ödeme ihtimali hiçbir zaman gözümü korkutmadı. Çünkü düşündüm ki ben yanmasam,sen yanmasan nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa… Sende kimsin, diye aklınızdan geçirebilirsiniz. Ben, denizde bir katreyim, çölde bir kum parçası bile değil.Ama gagasında su damlası taşıyan güvercin,büyük ateşi söndüremese bile,iyi niyetli bir gayreti temsil eder.Kâbe’ye doğru yönelen kaplumbağanın hedefe ulaşması mümkün değildir,fakat hiç değilse istikameti doğrudur.Bende hep inandığım doğruları savundum.Yaşamım boyunca hep pişman olmayacağım şeyleri yapmaya çalıştım ve de yaptım. Sadece yapmak da yetmiyor, zamanlama da çok önemli. Bir şeyi geç olmadan yapmak, yapabilmek. Galiba bu ,o işi yapmaktan,o kararı uygulayabilmekten daha da zor. İşte bizler de yeni başlangıçlara yer açabilmek, yeni yolculuklara çıkabilmek, yeni yerler, yeni yolcular tanıyabilmek, sadece kendimize değil başkalarına da bu imkânı verebilmek için veda zamanını, hüzünle ve aynı zamanda da sevinçle de yaşayabilme cesaretini gösterebilmeliyiz.Yıllar boyu, uçsuz bucaksız yerlerde birbirine paralel şekilde, birbirine destek olarak uzayan giden rayları düşünün. Daima beraberdirler. Birbirine paralel şekilde, olmayacak yükleri taşırlar. Omuzlarında taşıdıkları yüklerden hiç gocunmazlar, hiç yorulmazlar. Üzerlerinden binlerce, yüz binlerce yolcu, yük, hayal, sevinç, ayrılık, kazanç ve kayıp geçer durur. Her hava şartına birlikte karşı koyarlar. Ama hiç yılmazlar. Sonra bir kavşağa gelirler. İşte bu kavşak onları ayıran kavşaktır. Ne yapsalar bunu engelleyemezler.
Bende sizlerle böyle bir yolculuk yaptım… Hiç unutmayacağım bir yolculuk bu… Sizlerle var oldum, imkânsızlıkları ve zoru hep sizlerle birlikte var ettik. Hep beraber güçlü olduk. Bugünden sonra artık yolunuza bensiz devam edeceksiniz. Ama bilin ki başarılarınızı büyük bir gururla izliyor olacağım. Hepinize, bana verdiğiniz destek ve güven için,bana inandığınız ve hayallerimi gerçekleştirme fırsatı verdiğiniz için de ayrıca çok teşekkür ederim.Yarın,hepimiz için yeni bir gün… Şartlar ne olursa olsun, yürümeye devam… Yolunuz, yolumuz hep açık olsun…
Bugüne kadarki görevlerimde başarılı olup olmadığıma ben karar veremem. Çalışma hayatımda hiçbir haksızlığa boyun eğmedim, bundan sonra da kimseye karşı eğilip bükülmeyeceğim. Görev yaptığım süre içerisinde bilerek veya bilmeyerek kalbini kırdığım kimseler varsa bunlardan tekrar özür diliyorum. Kimseye kırgın değilim ve her zaman sizleri kalbimde taşıyacağım. Anılarınız, hayalleriniz gözlerimden ve yüreğimden hiç silinmeyecek. Sizleri son durağıma kadar gönlümde taşıyacağım… Zor hemen yapılır, imkânsız biraz zaman alır. Biz bu anlayışla çalıştık. Yaptığım hiçbir işten pişman değilim. Görev süremi dolu dolu geçirdiğime inanıyorum. Artık bundan sonra göreve gelecek arkadaşlarımdan en büyük isteğim, başlattığımız gelişim ve değişim seferberliğini devam ettirmeleridir.
Bazı şeyler vardır hayatımızda. Yaşamın bir parçasıdır ama biz onların farkına bile varamayız. Ta ki elimizden uçup gideceğini, kaybedeceğimizi anlayana kadar. Zor olan, ölümden kaçmak değildir; bundan çok daha zor olan, kötülükten kaçınabilmektir, çünkü o, ölümden çok daha hızlı koşar. Başkalarını rahatsız etmeden ve mümkün olduğu kadar iyi olacak şekilde kendimizi yükseltip temizlenmek gerekir. Sözlerimin sonunda bu 7 yıllık görev süresi içerisinde bizden desteklerini esirgemeyen tüm büyüklerime,  çalışma arkadaşlarıma, okul ve kurum yöneticilerimize, personelimize ve saygıdeğer öğretmenlerimize bir kez daha teşekkür ediyorum. Benden sonra görevi devralacak olan arkadaşlarımın bayrağı çok daha yükseklere taşımalarını ve barış içinde yaşamalarını diliyorum. Bu duygular içinde hepinize tekrar en derin hürmetlerimi sunuyorum. Hoş kalın, hoşça kalın…”